به محمود احمدي نژاد با عشق و نفرت

"اينك اما چنين است كه براي بسياری، دور، دور گرديدن گرد امورمعمولي است. خوردن، خفتن شوخي كردن، پرگفتن، عشق ورزيدن، قهر كردن، كتاب‌خواندن، پرسه‌زدن، اعتراض‌كردن، ترسيدن و ...يعني زندگي كردن. از قيل وقال بيست ساله مدرسه سياست بسياري از دلها گرفته است يك چند نيز بر آنند تا خدمت معشوق و می كنند. لودگي نيست اين زندگي است. صريح‌تر بگويم دوم خرداد ازنگاه من حركت نو ويژه‌اي بود براي بازگشت به سوي زندگي و تمام امور معمولي كه يك چند در فراق آن فرسوده بود. از يك ديد رمانتيك پيام دوم خرداد اين بود بگذاريد زندگي كنم به معناي معمولي كلمه" / مرتضي مرديها

    آن روزها بچه‌تر از آن بودم كه بدانم معناي آزادي چيست؛ فقط دلخوش بودم به آن پوستري كه از هادي گرفته بودم و ناشيانه روي ديوار اتاقم زده‌بودم. آن روزها بچه‌تر از آن بودم كه بدانم اصلاحات چيست فقط دل خوش به آن تقويم‌هايي بودم كه رويش نوشته بود:"درود بر سه سيد فاطمي". آن روزها بچه‌تر از آن بودم كه دانشگاه بروم تا بدانم دانشگاه بدون چكمه پوشان يعني چه. آن روزها بچه‌تر از آن بودم كه بدانم تلقي فاشيستي از دين چيست. فقط دل‌خوش بودم كه شايد شب با هادي بروم ستاد. آن روزها 9 سالم بيشتر نبود نمي‌دانستم معناي " آستين كوتاه لگد ميان گرده است" يعني چه. آن روزها نمي‌دانستم 20میليون راي به حساب خاتمي يعني چه، بچه بودم ففط دلخوش بودم كه دست مادر شكسته است و قرار است من به جايش بنويسم "سيد محمد خاتمي". 8 سال بعد هم كه بزرگتر شدم بچه‌تر از آن بودم كه بدانم معني اين جمله كه "بعد از من كسي ميايد كه حرف نزند و عمل كند" يعني چه.

اما حالا مي‌دانم آزادي چيست؟ رفرم كدام است. قرائت فاشيستي يعني چه؟ آن هم به مدد به اصطلاح رئيس مثلا محترم به اصطلاح جمهور ...ولي حالا دلم به چه خوش باشد...به آن 4 ترم تعلیق مهدیه یا ستاره‌های فرشاد و سهراب یا زمزمه اخراج 6 استاد دانشکده یا شاید هم خزان مطبوعات...

 دست از سر ما بردارید بگذاريد زندگي كنيم، بگذاريد عشق بورزيم پرسه بزنيم بدون ترس از گشت ارشاد بگذاريد درس بخوانيم به دور از خوف ستاره‌دار شدن، بگذاريد دانشگاه برويم دانشگاهي به دور از عرض اندام چكمه پوشان حزب الله، بگذاريد كتاب بخوانيم بدون شيه شاعر بدون  پوزه‌بند سانسور، بگذاريد آسوده بخوابيم به دوراز غم نان فردا زندگي كنيم به دور ازقیل و قال قدرت و های و هوی حکومت  بگذاريد زندگي كنيم به معناي معمولي كلمه.

دیوارهای شهری امروز دیگر فقط حائلی برای حریم خصوصی و یا ایجاد امنیت نیست. دیوارهای شهری به رسانه‌ای قدرت‌مند تبدیل شده که خصلت آزاد بودنش را به رخ دیگر اربابان رسانه می‌گشد.

دیوار بلندگوست، تیربیون است! دیوار افشاگر و برملا کننده است، دیوار جنگ قدرت است. دیوار رسانه‌ای چند صدایی است.

دیوار رسانه ای مردمی است که می خواهند فریاد کنند، رسانه‌ای برای جوان عاشقی که به دنبال صدا زدن معشوقش می‌گردد، رسانه‌ای برای طبقه ثروت‌مند که کالایش را تبلیغ کند و رسانه‌ای برای طبقه مستمند که دردش را تبیلغ کند.

دیوار رسانه‌ای قدرت است، وقتی که پوسترهای تبلیغات انتخابات را در خود جای می دهد و یا گاه فحش‌های بر ضد رقیب!

دیوار ابزار قدرت حکومت است وقتی که به دنبال مشروعیت خود با چاپ سخنان گوهربار بروی همین دیواره‌های شهری است.

دیوار کارناوال فحش‌های جنسی نیز هست و یا رادیکالترین سخنان سیاسی. دیوار برای نوشته‌های تو محدودیتی قائل نیست. دیوار آزاد است.

این بار وقتی در پیاده روی شهرت قدم می‌زنی کمی هم به رسانه دیوار دقت کن! تو هم می‌توانی صاحب  رسانه‌ای دیوار باشی!

                                           photo by: stas2007 in deviantart

                                                      "نقاشی دیواری" هنر محجور/ سیاه مشق

شلوغ و سیاه، ازدحام و سبزینگی، صدا و سرخی، دسته‌های نامنظم محلی هر کجا که می‌بینی. هر کجا را که بگردی همین است حال و هوای شهر کوچکمان در ایامی که "محرم" می‌نامیم. با رفقا دل به حواشی می‌سپاریم. حواشی جماعت سرگردان برگشت ناپذیر! از این کوچه به آن دسته، از این محله به آن مسجد...نه سینه می‌زنیم و نه اشک می‌پاشیم. خواسته‌ایم تماشاچی باشیم تا گم نشویم. برآن شدیم تا آنقدر تماشایش کنیم تا که شاید خود را در این میانه میدان باز یابیم و تفاوت‌ها‌یمان را به خودمان متذکر شویم.

سر به هوا و تفکر بر اطرافم دارم که از راهروهای تنگی که سیاه‌پوشان ساخته‌اند، چهره‌ای آشنا نزدیک می‌شود. خودش است؛ یعنی انگار خودش است! آنقدر ناشیانه و به سیاق سنتی‌ها چادرسیاه را سراپای خود انداخته که خنده می‌آورد برای کسیکه او را می‌شناسدش. مثلثی از سفیدی صورت در سیاهی تمام قدی که برای خود ساخته، بدجوری گم می‌شود. اهل کنج کاویدن نیستم! اما حضور او در وسط سنتی‌ترین دسته‌های مذهبی شهر کوچکم، کنجکاوی‌ام را تازه می‌کند. به مدد تکنولوژی، کنج کاویدنم بی‌پاسخ نمی‌ماند! "خودت بودی؟". "چی!کجا!...". بعد از کمکی نامربوط نویسی، پاسخم را می‌دهد:"نمیدونم! شاید شما به سنت‌پرستی بگی خرافه، اما سنت حسین که هر سنتی نیستش...". آمده بود در میانه اقامه عزای مذهبی، کودکی خود را بجوید. می‌ترسید از تدفین کودکانگی‌هایش در زورق زندگی جدید. به جستجوی خاطراتش آمده بود در کوچه پس کوچه‌های قدیم شهر...

تاسوعا بود که دیدمش! بدون ذره‌ای غرق شدگی در سیاهی‌های دسته‌ها به پرسه با دوستان ادامه دادم. اما مشغولش بودم. دلمشغول حرف‌هایی که زده بود .شب عاشورا در معروف‌ترین حسینیه شهر کوچکمان، درست وقتی التهاب عزاداران و شوریدگی میدانداران و شلوغی مداحان از حد می‌گذشت پیامکی از دوستی دیگر سر رسید:"تو حسینیه هستم! دارم میبینمتون. چقدر با بقیه فرق دارین". بی‌درنگ پاسخ دادم اما نه به او!!! به دوستی دیگر. گفتمش:"چه شب معمولی هستش امشب".